MINIATURY

Leszek Możdżer „7 miniatur na fortepian improwizujący i smyczki” to jedna z pierwszych prób kompozytorskich Leszka Możdżera. Powstały one z potrzeby stworzenia programu o łagodnym brzmieniu (po wielu latach uczestniczenia w awangardowych projektach sceny jazzowej i setkach koncertów i nagrań utrzymanych w dosyć agresywnej stylistyce jazzowego mainstreamu, taka potrzeba wydaje się naturalna).

Fortepian z towarzyszeniem orkiestry smyczkowej to idealny zestaw dla artysty poszukującego intymnego, ciepłego brzmienia. Pastelowe i słodkie smyki są tutaj rodzajem płótna na którym artysta cienką kreską rysuje błyskotliwe linie swoich improwizacji, chociaż wysuwają się czasem na pierwszy plan chociażby w ekspozycjach tematów. Program ten mimo klasycznej formuły jest przepojony duchem improwizacji, która wydarza się między muzykami „tu i teraz”, sporo tutaj fragmentów całkowicie otwartych, podczas których nie wiadomo co się wydarzy, na bieżąco kształtowana jest forma każdego z utworów których długość trwania uzależniona jest całkowicie od konstrukcji solówek pianisty. Każdy utwór może trwać 5 minut ale zdarzały się wykonania trwające po 25 minut. Orkiestra nie jest sprowadzona tutaj do roli automatu odtwarzającego podkład dla improwizującego Możdżera ale prowadzona ręką sprawnego i czujnego dyrygenta intensywnie dialoguje z fortepianem poprzez zmiany barwy, dynamiki i artykulacji, jest maszyną która inspiruje pianistę. Wszyscy muzycy mają przy tym sporo zabawy, bo naprawdę czasem trudno przewidzieć w którą stronę pójdzie interpretacja, tym bardziej, że Możdżer to osoba lubiąca eksperymenty.

Projekt jako całość utrzymany jest w łagodnej, szlachetnej konwencji, kompozycje nie są specjalnie wyszukane formalnie, sporo tutaj melodyjności i miękkich zwrotów harmonicznych, a wszystko przyprawione szczyptą jazzowej, swingującej pulsacji. Chwila postoju w zagonionym świecie.

Leszek Możdżer jest jednym z najwybitniejszych polskich muzyków jazzowych, pianista światowej klasy, odważny eksplorator, oryginalny twórca posiadający własny język muzyczny. Urodził się 23 marca 1971 roku w Gdańsku, naukę gry na fortepianie rozpoczął w piątym roku życia i przeszedłszy wszystkie szczeble edukacji uzyskał dyplom gdańskiej Akademii Muzycznej w 1996 roku. Jazzem zainteresował się w klasie maturalnej, zdobywał ostrogi w zespole klarnecisty Emila Kowalskiego, a pierwszą próbę z zespołem Miłość odbył na swoje 20 urodziny. We wczesnych latach działalności muzycznej był również członkiem kwartetu Zbigniewa Namysłowskiego. W roku 1993 otrzymał wyróżnienie indywidualne na Jazz Juniors i była to pierwsza kropla deszczu nagród, jakie na niego spadły. Od tamtego czasu zwyciężał we wszystkich kolejnych ankietach czytelników "Jazz Forum" w kategorii fortepianu, dwa razy został uznany Muzykiem Roku (1995-96).

Od tego czasu młody pianista otrzymał wiele prestiżowych nagród, między innymi: Leszek Możdżer otrzymał wiele prestiżowych nagród, między innymi:
• Nagroda imienia Krzysztofa Komedy przyznana w 1992 przez Polską Fundację Kultury
• I miejsce w Międzynarodowym Konkursie Improwizacji Jazzowej w Katowicach w 1994
• Nagroda imienia Mateusza Święcickiego przyznana przez 3 Program Polskiego Radia
• Grand Prix "Melomani" – Artysta Roku 1997, nagroda przyznana przez Towarzystwo Przyjaciół Muzyki z Łodzi
• Fryderyk 1998 – Jazzowy Muzyk Roku 1998
• Nagroda Burmistrza Miasta Gdańsk za całokształt twórczości 2004
• Paszport Polityki w 2004 roku przyznany przez magazyn "Polityka"
• Wielka Nagroda Fundacji Kultury – luty 2006
• „Złota Batuta za Zasługi dla Kultury Polskiej” – nagroda dla Leszka Możdżera podczas uroczystej inauguracji roku akademickiego 2006/2007 na Akademii Ekonomicznej w Krakowie
• Nagroda Ministerstwa Spraw Zagranicznych za promowanie polskiej kultury za granicą – 2007
• Nagroda czytelników "Jazz Forum" w kategorii Pianista Roku nieprzerwanie od 1994 do 2008
• Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska – Neptuny 2009

Leszek Możdżer nagrywał płyty z prawie wszystkimi naszymi najwybitniejszymi muzykami jazzowymi: Tomaszem Stańką ("Pożegnanie z Marią"), Januszem Muniakiem ("One And Four"), Michałem Urbaniakiem ("Live In Holy City"), Piotrem Wojtasikiem ("Lonely City", "Quest" - wraz Billym Harperem i "Hope" - z Dave'em Liebmanem), Adamem Pierończykiem ("Live In Sofia" i "19-9-1999"), Henrykiem Miśkiewiczem ("Ja nie chcę spać"), Anną Marią Jopek (m.in. "Bosa", "Barefoot", "Upojenie", "Farat"). Współpracował ze Zbigniewem Preisnerem (m.in. "Requiem dla mojego przyjaciela", "10 łatwych utworów na fortepian") a od lat współpracuje również z mieszkającym w Los Angeles Janem Kaczmarkiem (nagrania dla wytwórni 20th Century Fox oraz Mira Max) - włącznie z nagraniem nagrodzonej Oscarem muzyki do "Finding Neverland". Napisał muzykę do filmu dokumentalnego w reżyserii Sylwestra Latkowskiego "PUB 700", którego sam jest bohaterem, a także do filmu "Nienasycenie" wg Witkacego w reżyserii Wiktora Grodeckiego.

Na uwagę zasługują także teatralne realizacje Leszka Możdżera:
• "Hair - love, rock musical" - Teatr Muzyczny w Gdyni
• "Tango with Lady M." - Polski Teatr Tańca w Poznaniu
• "A Midsummer Night's Dream" - Teatr Muzyczny w Gdyni, Październik 2001
• "Psychosis" Sarah Kane, w reżyserii Grzegorza Jarzyny, sztuka wystawiana w Dusseldorfie
• "Rewizor" Mikołaja Gogola, w reżyserii Andrzeja Domalika, Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2002
• "Mandarynki i Pomarańcze" Julian Tuwim, w reżyserii Wojciecha Kościelniaka, Teatr Muzyczny Capitol, Wrocław 2003
• "Śluby Panieńskie" by Aleksander Fredro, w reżyserii Jana Englerta, Teatr Narodowy w Warszawie, 2007
• "Operetka" Witold Gombrowicz, w reżyserii Michała Zadary, Teatr Muzyczny Capitol, Wrocław 2007

Do chwili obecnej Leszek Możdżer nagrał ponad 100 albumów, w tym wiele pod swoim własnym nazwiskiem:
• "Chopin - impresje " w 1994
• "Talk to Jesus " in 1996 (uznany za album roku 1996 przez ankietę Jazz Forum)
• "Facing the Wind " 1996 w duecie z amerykańskim kontrabasistą Davidem Friesenem
• "Live in Sofia " in 1997 z Adamem Pierończykiem (uznany za album roku 1998 przez czytelników Jazz Forum)
• "Chopin Demain - Impressions " w 1999
• "Live in Ukraine" w 2003
• "Makowicz vs Możdżer" - w The Carnegie Hall NYC, EMI 2004
• "PIANO" , Arms Records 2004
• "The Time" Możdżer, Danielsson, Fresco - Outside Music 2005 ( status Podwójnej Platynowej Płyty w dwa miesiące po nagraniu)
• "Between Us And The Light" Możdżer, Danielsson, Fresco - Outside Music 2006 (status Podwójnej Platynowej Płyty w dwa tygodnie po nagraniu)
• "Pasodoble" - Lars Danielsson & Leszek Możdżer, ACT 2007
• "LIVE CD&DVD" Możdżer, Danielsson, Fresco - Outside Music 2007
• "FIREBIRD VII” Phil Manzanera, Leszek Możdżer, Charles Hayward, Yaron Stavi, Expression Records, 2008
• "Missa gratiatoria" – Leszek Możdżer wraz z Akademickim Chórem Uniwersytetu Gdańskiego, 2008
• "Tarantella" - Lars Danielsson, Leszek Możdżer, Mathias Eick, John Parricelli, Eric Harland, ACT 2009
• “Kaczmarek by Możdżer”, Universal 2010

Wraz z Andrzejem Bauerem – wybitnym wiolonczelistą oraz Michałem Skrokiem, czyli m.bunio.s, hit makerem, Leszek Możdżer wciąż „przenoszą sztukę układania dźwięków w przestrzeń, w której Witold Lutosławski sam nigdy nie przebywał”. Projekt LUTOSPHERE, kilkukrotnie już prezentowany publiczności, wciąż czeka na wydanie.

21 sierpnia 2010 Leszek Możdżer wystąpił na trzech scenach w projekcie “Możdżer +” a wraz z nim: Naná Vasconcelos, Lars Danielsson, Zohar Fresco, John Scofield, Marcus Miller, Eddie Daniels oraz Charles Fox, jak również Polscy Artyści tacy jak: Gaba Kulka oraz Orkiestra Kameralna AUKSO prowadzona przez Marka Mosia.

Leszek Możdżer występował w prawie wszystkich krajach europejskich, a także w USA, Kanadzie, Brazylii, Urugwaju i Argentynie, Chile (dla 15 000 widzów...), w Chinach, Japonii, Malezji oraz Singapurze.

Orkiestra AUKSO
W lutym 1998 roku powstał jeden z najciekawszych europejskich zespołów kameralnych. Grupa absolwentów Akademii Muzycznej w Katowicach wspólnie z Markiem Mosiem, wybitnym skrzypkiem, dyrygentem i kameralistą, powołała do życia orkiestrę, która miała być dla nich czymś więcej, niż miejscem pracy – raczej obszarem artystycznych poszukiwań i twórczego rozwoju, wspólnego kreowania sztuki najwyższej wartości.
Tak narodziło się AUKSO – z greckiego: wzrastanie. Nazwa, jaką wybrał sobie zespół, nie jest przypadkowa; będąc wyrazem aspiracji tworzących go muzyków, wyznacza jednocześnie kierunek ich zawodowej drogi. Mówi o potrzebie doskonalenia i konsekwencji, o podejmowaniu wyzwań i otwarciu.
AUKSO koncertuje w kraju i za granicą (Włochy, Hiszpania, Brazylia, Niemcy, Austria, Dania, Francja, Irlandia, Szwecja, Szwajcaria, Rosja, Ukraina, Litwa, Chiny) , a w historię własną orkiestry wpisana jest jej współpraca z artystami tej miary, co Piotr Anderszewski, Rudolf Barshai, Howard Shelley, Andrzej Bauer, Jerzy Maksymiuk, Mark Minkowski, Jacek Kasprzyk, Daniele Alberti, Kaja Danczowska, Agata Szymczewska, Władysław Kłosiewicz, Janusz Olejniczak, Olga Pasiecznik czy The Hilliard Ensemble.
Są występy na festiwalach, m.in. Wielkanocnym Ludwiga van Beethovena, SESC Sao Paulo, Wratislavia Cantans, Warszawskiej Jesieni, Auditorio Palacio de Congresos da Saragossa, Caja Dero, Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach, Festval Sotto La Rocca – Włochy, Sacrum Profanum, Festiwal Muzyki Filmowej, Festiwal Dialogu Czterech Kultur, Jazz Jamboree oraz wiele innych), są płyty z polską muzyką współczesną: zespół nagrywał m.in. utwory Grażyny Bacewicz, Henryka Mikołaja Góreckiego, Witolda Lutosławskiego, Wojciecha Kilara i Zbigniewa Preisnera.
I jest strefa pogranicza: łączenia klasyki z jazzem, rockiem, szukania wspólnego dla nich mianownika – lub odwrotnie: zabawy przeciwieństwami i zderzania odrębnych muzycznych języków. AUKSO koncertowało i nagrywało m.in. z Leszkiem Możdżerem, Tomaszem Stańko, Urszulą Dudziak, Michałem Urbaniakiem, Motion Trio i Voo Voo.
AUKSO w z r a s t a. Sezon po sezonie poszerzając repertuar, powracając w miejsca dobrze znane i przyjmując nowe zaproszenia. Cieszy się coraz większym kręgiem wiernej publiczności i entuzjastów proponowanej przezeń sztuki. Jest jedną z najznakomitszych europejskich orkiestr – wszechstronnym zespołem, który od początku się wyróżniał i mądrze pielęgnując własną indywidualność, w wyraźny sposób zaznacza swoją obecność w życiu kulturalnym Europy.